A Dog Named Sasuke

Isa siya sa tinuturing kong barkada. Para sakin hindi lang siya isang pipitsuging aso. Kahit na siguro ihilera mo siya sa  mga nag-gagandang breed ng mga aso ngayon  okahit na gaano man iyon mga ka-cute ; hindi ako magdadalawang isip na piliin parin ang askal kong alaga.

Tulad ng sabi ko kanina hindi siya pangkaraniwang aso lang. Hindi dahil may angking super powers ang aso ko kaya siya matatawag na exceptional sa lahat ng tao. Kung yon ang iniisip mo  mali ka. Di siya ganun.

Si Saske ay isang maamong aso. Mapagmahal kaya nga kahit ang pamilya ko’y matatwag na askal murderers, binago sila ng Saske ko. Noon, nag-aalaga ng aso ang aking pamilya sa tatlong  simpleng rason; una, nagpapalaki sila ng tuta para in  the near future maging guwardiya eto ng aming mansiyon.(mangarap ka Shinichi!) Tama, tulad ng karaniwang pamilya biktima din kami ng walang katapusan, karumal dumal at kasuklam suklam na nakawan. Unang nanakaw samin ay ang mga branded naming mga pantalon at damit. Nawala ang     paboritong Levis 501 ni kuya, ang baseball cap ko naman na galing Tate ay  nanakaw din.  Pati mga brief at mga salawal ng nanay ko’y di pinatawad. Gagi, naisip ko ganun na ba kahirap ang Pilipinas ngayon? At pati  ang mga brief at panty ay ninanakaw na? Tsk Tsk Tsk.. Kawawang Juan Dela Cruz siguro’y ang mga salawal ng aming pamilya ngayon ay asa ukay-ukay na.( O malamang suot-suot mo na. hehehe) Dahil nga talamak ang nakawan blues samin,kaya nga  halos ng kapitbahay naming ay may alagang aso na din para pang taboy sa mga walang konsensyang mga magnanakaw. Kaya naman we kept Saske alive, at nawala ang tradisyon Askal  killing Festival ng aming pamilya.

Ang pangalawang rason ay simple lang. Mahilig mag-alaga ang aking pamilya ng mga hayop. Mapa pusa o aso kaya naming alagaan. Lalo na ako, mahilig talaga akong magpalaki ng mga alaga. Bunso ako at ang mga alaga ko noong bata ako ay magsilbing kalaro ko at sandigan sa panahong ako’y nakakaramdam ng kalungkutan.(emo-ness,hehe)

Pangatlong rason. Ang huling  dahilan noon kung bakit nag-aalaga ang pamilya ko ng mga asong kalye ay  sa business. ‘di naman to bigtime na business pero nagpapalaki ang pamilya ko ng aso para may ibenta para sa mga suking manginginom ng GSM blue sa barangay namin. Marami ng biktima ng Askal Killing Business ng aking ama at ng kuya ko. Ako? Nanumpa ako nung bata ako na I will be a Pro- Dog life  hanggang pagtanda ko. Awang- awa ako sa mga aso ko nun na binoboljak ng kahoy sa ulo. Sinasaksak sa dibdib para mamatay habang nakatali  ang mga paa ng kawawang hayop sa alambre para di makagalaw. At pagkatapos susunugin para mawala ang mga balahibo..tapos pagtatadtarin para gawing adobong aso,sinampalukang aso o dinakdakan(tsalap to the bones pare). Umiiyak at nalulungkot  ako sa pagpanaw ng mga asong iyon.. Ang mga kapatid at anak ng mga asong  naiiwan  ng kanilang  Dog relatives na nakasama sa killing festival ay puno ng hinagpis at lungkot. Dama ko ang lungkot na yon, kasi napamahal na sakin mga asong kinakatay ng sarili kong mga kadugo. Sa madaling salita KA-PU-MILYA na sila. Kabarkada. Kapuso at Kapamilya. Ganun sila sakin. ang sitwasyon noon ay karimarimarim na killing festival ng aso. Ngunit ng dumating si Saske sa pamilya ay

nagbago yon.

Sino nga ba si Saske? Hmmm. Dumating sa buhay naming si Saske ng nanganak ang aso naming si Kit( si Kit ay biktima din ng Askal Killing Festival)  Actually, nanganak si Kit ng anim na cute na mga tuta. Si Naruto, Gaara, si Sakura, Neji, Kakashi at Si Saske. Sinunod ko ang mga pangalan nila sa mga paborito kong mga anime character sa  Naruto.

Malapit sakin ang anim pero wala nang tatalo sa pagkakaibigan naming ni Naruto, Saske at Gaara. Silang tatlo, sa anim na magkakapatid  ang paborito ko. Sila ang pinakacute sa anim. Pero si Saske ang pinakaborito ko sa lahat.

Dumating ang araw ng kanilang pagkahiwahiwalay ng mga malalaki na sila. Unang dagok sa kanila ay ang pagkamatay ng kanilang magiliw na Inang si Kit dahil sa inaasahang pangyayari ang kamatayan nito sa paglahok sa Askal Killing Festival ng taong 2006. Kasunod noon ay ang pagkakahiwalay ng mga magkakapatid.

Unang umalis si Kakashi, dahil sa pagkakasakit. Tumae ng dugo. Dedbol. Patay!

Si Neji naman ay inampon ng aking Tito samantalang si Sakura ay napunta naman sa isa pang kapatid ni Tatay. Si Naruto naman ay inampon din ng isa ko pang Uncle. Naiwan sa pangangalaga naming sina Saske at Gaara.

Akala ko noon ay talagang nagbago na ang kapatid at tatay ko. They’ve promised me that they will never kill dogs again. But then, we all know that promises are meant to be broken right?? Kaya nang hiniling ni Kuya si Gaara  para maging  handa sa kanyang birthday, ang laki ng sama ng loob ko. Ako si ang nagaalaga, nagpapaligo sa mga aso ko. Ako lahat pero iba makikinabang. Hindi dahil sa kumakain ako ng karne ng aso, hindi ko yon gawain.Ang gusto lang sabihin sa salitang makikinabang ay di ko na mapapakinabangan pagkakaibigan namin ng aso kong si Gaara.

At natuloy ang Killing Festival. Dama ko ang hinagpis ni Saske ng tignan niya ako sa mata habang dahan dahan pinapatay ang kanyang best friend at kapatid. Para bang sinasabi sakin na, “ Boss Shinichi bakit po ninyo kami ginaganito? After all we’ve done We guarded  your house from robbbers and comforted your family..We gave our trust to you. We made friendship to your family and put our lives at stake just to keep your family safe. But why? Why kill my brother and my mother? And you gave away my other siblings? We don’t deserve this!” (Kung nakakapagsalita lang siya at ingles pa malamang patay na ako dahil naubusan na ako ng dugo dahil sa pagkakanosebleed)Pero walang sinabi si Saske, ni hindi ako kinagat at di pinigilan ang mga kapamilya kong hayok sa karne ng aso. Bagkus, sa pagkakahugot ng huling hininga ni Gaara, isang malungkot na palahaw nalang ang narinig ko kay Saske. Awoo!!!!!!

Ilang araw din bago tuluyang bumalik ang sigla sa buhay ni Saske. At unti unti niyang nakalimutan ang lahat ng masasakit sa buhay niya. Unti unti uling nagtiwala sakin si Saske. At tumigil at nangako ang aking ama at kuya na wala ng killing festival na mangyayari.

Tumagal ang panahon na talagang napamahal samin si Saske. Talagang kapamilya na talaga. Kung dati ay ako lang kalaro niya, nang naglaon ay kaibigan na niya ang buong pamilya. Tuloy- tuloy parin  siya sa trabaho niyang sekyu sa bahay.  Dumating ang Christmas at kapiling padin naming siya., Masaya ang taon. Masaya ang Noche Buena.

Kaya naman buong gulat ko ng marinig ang aking ina at asawa ni kuya na nag-uusap.

Nanay: Hay, ano bang nagyari kay Saske?

Ate Ping: Sayang Nay, si Saske.

Akala ko kung benenta si Saske para maging kalahok para sa defunct Askal Killing Festival. Ngunit, mali ako. Taong 2008 , Disyembre 25. Gabi . Namatay si Saske. Ang paborito kong alaga. Ang barkada .Nakita ng ama ko na patay na ang aking alaga;nakahandusay sa c.r naming sa labas ng bahay. Malamig. Walang buhay.Kaya pala. Kaya pala wala siyang gana kagabing kumain. Kaya pala siya matamlay. Akala ko may sakit lang siya o sa kauna-unahang pagkakataon ay nabasted siya ng kanyang asong nililigawan. Hindi pala, iyon na pala ang huling sandaling kami ay magkasama..hay.

.Samut-saring tsismis ang naririnig ko  sa pagkamatay ng mabait kong alaga. Na kesyo daw nahigh blood dahil sa madami itong kinain nung Noche Buena. Na kesyo daw inatake sa puso. Na kesyo daw pinakain ng vetsin para gawing pulutan at kesyo daw nilason kasi galit sa kanya ang mga kapitbahay namin. Hindi yun ang isyu ditto para sakin. Mas mahalaga pa sa tsismis si Saske. Para sakin, nawalan ako ng isang matalik na kaibigan, ng isang barkada.Yun ang isyu para sakin, ang malamang patay na ang isang kaibigan at din a ito magbabalik pa.

Patay na ang aso ko. Malungkot. Kasabay ng kalungkutang bumabalot sakin ngayon dulot ng pamamaalam din ng aking minamahal na si Rose. Break na daw kami. Paskong-pasko. Putek. Wrong timing. Katatapos lang ng Christmas at papasok palang ang Bagong Taon. Hay… . Wala na si Rose. Wala na rin si Saske. Akala ko pa naman maiibsan ang kalungkutan ko dulot ng break up naming ni Rose dahil makakasama ko ang maamo kong aso. Di pala.. di pala…Mag-isa ko na lang dadalhin ang sakit ng aking  kasawian. Kung andito sana si Saske, di sana ganito.

Sayang.