Realization Momentum

April 29, 2009

    Kanina pa ko naglalakad sa kahabaan ng downtown ng Dagupan City. At patuloy parin ako sa pagmumuni-muni sa mga bagay na aking napgtatanto. Naisip ko lang, darating pala yung oras na kahit na ayaw mong mag-isip- namamalayan mo nalang na ang isang bahagi ng iyong sarili ay unti -unti ng nagiging biktima ng iyong mapaglarong obserbasyon at imahinasyon. Para bang ikaw  iyong alitaptap at ang paligid mo ang mapanuksong lampara. Ang lamparang sumilaw sa iyong manhid na pandama.

    Sumakay ako ng jipney upang makapunta sa ospital.Kukunin ko kasi ang mga lab results ng isang malapit sa akin. Napagtanto ko na malalaman mo nalang talaga ang halaga ng isang tao, kung dumating iyong panahon na unti-unti nang nawawala ang apoy sa buhay nila. Sabi nga ng iba, pag dumating ang panahon na iyon makokonsidera na iyong learning experience at hindi ito makukuha ng 100% kung hindi mo ito masusubukan. Dagli akong namulat sa isang bagong rebelasyon ng malaman kong may dinaramdam ang isang taong mahalaga sa akin. Mas lalo ko siyang pinahalagahan at mas lalong pinag-ukulan ng pansin dahil sa nagyari. Hindi mo talaga alam kung gaano kabilis ang buhay at malalaman mo na lang na unti-unti na palang nauubos ang ningas at apoy ng iyong mga mahal dahil sa pagkakasakit.Dahan- dahang nawawala ang liyab.

    Habang naglalakad ako, namulat ako sa hirap ng buhay. Habang pinagmamasdan ko ang mga ka-batch kong mukhang succesful na sa kani- kanilang piniling larangan. Hindi ko maiwasang hindi sundutin ng inggit. Inggit na sana ganun din ako. Subalit, ewan ko ba at kahit na wala akong balat sa puwet eh inaambunan pa rin  ako ng kamalasan.(Hmmm..di naman siguro ano?) May naisip narin akong mga ideya kung bakit ganito parin ang takbo ng buhay ko ngayon. Una, siguro hindi lang talaga ako sumubok ng mas mabuti. Pero, hindi rin siguro kasi ginawa ko na halos lahat makahanap lang ng  matatawag na matinong trabaho. Oops, hindi  din pala lahat kasi kong ginawa ko na lahat sabi ng iba tiyak may trabaho na ako. Pangalawa, maaaring sinuwerte lang sila at ako hindi gaanong kasuwerte. Pero itigil na nga natin ang usapang swerte-malas na iyan, mas naniniwala kasi ako sa will ni Papa Jesuzzz at tamang diskarte sa buhay. Pangatlo, marahil nga nagkulang lang ako sa diskarte.Kahit na alin pa man ang tama sa ideya ko, (o kahit walang tama sa nabanggit)hindi ko parin matatakasan ang katotohanan na may trabaho nga akong matatawag, wala naman akong sweldo ni karampot na piso. 

 

    Bago ako kumain, napasilip ako sa salamin ng karenderyang pinagkakanan ko at naalala ang mga naggagandahan at nagkikisigang mga medical representatives na dumadalaw sa ospital na pinagtratrabahuan ko. Narealize ko na ayaw ko talagang maging panget. Ayoko din na nagmumukha akong matanda. Sinundot ako uli ng inggit dahil kabaliktaran talaga ng kalagayan nila ang kalagayan ko ngayon. P-U-MA-N-G-E-T ako sa madaling salita.Puno ng mantika at samut-saring tigidig ang nagpasasa sa mukha ko. In-allergy ako sa gamit kong sabon at nagkaroon ako ng pantal-pantal sa mukha. nagbalat ang aking mukha. Ayaw kong maging panget at di ko rin iyon pinangarap, narealize ko takot ako pag nangyari iyon.hehehe.. Isa itong wake up call para sa’kin.

    Habang papuntas ako ng Dagupan City, nakakita ako ng isang askal. At naisip ko kung ano kaya ang opinyon nito sa mga naggagandahang breed ng aso na sisila ngayong “in” sa mata ng tao? Alam kong hindi pantay ang turing nating mga Pinoy sa mga foreign breeds at sa hamak na mga asong kalye lang. Habang nagpapakasasa ang mga Poodle, Terrier at iba pa sa mga de-klas na mga dog food; nagtitiis naman ang mga askal sa tira-tira at dugyot nating basura. Habang ang mga foreign breeds ay super at over sa ating pag-aalaga, ang mga askal nama’y biktima ng malupit at walang awang habas na pagkatay.- Asucena.Ang mga foreign breeds ay kasabay natin sa pagkain samantalang ang  mga askal nama’y mistulang pinagkaitan ng karapatan at hustisya dahil sila na ang nagiging ulam at pulutan ng mga manginginom at namumulutan. Isang magandang halimbawa ng opresyong nangyayari sa mga mahihirap mula sa mga makapangyarihang nakatataas.

    Narealize ko na maganda palang matuto at mamulat sa ating kapaligiran. Mapalad ang ilan ay nakukuha ito ng libre,ang iba, sandamakmak pang mga sugat ang inaabot mapagtanto lang ang dapat matutunan. Narealize ko na marami palang dapat matutunan maging bukas ka lang dapat at welcoming para matuto. Madali lang pag willing kang mag-obserba. Masarap pala matuto, masarap pala mabuhay pero minsan masakit din pala kung  paano magturo ang buhay lalo na sa kagaya kong may katigasan(ang ulo). Masakit pero iyon iyong mga bagay na hinding- hindi mo makakalimutan. Narealize ko lang.

 

 

 

Ampalaya Bits and Lollipops

April 20, 2009

     Sarap na sarap ang bata habang dinidilaan nito ang icecream na unti- unti ng natutunaw. Nakakaaliw talagang pagmasdan ang pamangkin ko. Ang maamo nitong mukha na di kakikitaan ng anumang bahid ng problema. Ang tanging banaag sa maamo nitong mukha ay ang kasiyahan na dulot ng pagdila sa natutunaw, matamis at malamig na icecream;panandaliang lunas sa   nararamdaman nitong init dala ng summer. Maamo talaga n g mukha ng pamangkin ko. Siyempre pa kanino pa magmamana kundi sa lahi din namin. Di naman sa pagmamayabang nakakaangat naman ng konti sa nakakrami ang itsura ng aming angkan. hindi lang siguro artistahin na maituturing  pero hindi naman maituturing  at masasabing pinagkaitan ng mukha in short- PANGET.

     Naisip ko lang nakakainggit ang pagiging bata. Puno ng kasinosentehan, puno ng pag-asa, ng pangarap, ng buhay. Samantalang tayong mga may edad na at meron ng sariling pag-iisip ay puno ng agam-agam sa buhay. Naalala ko pa noon na ang tanging iniisip ko lang nung bata ako ay ang makapanood ng paborito kong anime ang X-men, at mga palabas pambata tulad ng Jetman,Power Rangers et cetera et cetera. Yun kasi ang uso noon. Di ka in kong hindi ka nakapanood nun. Kasi basta sa recess yun ang usapan ng lahat. Kung paano natalo ng mga X-men ang mga Sentinels. Yung Paglipad ng mga Jetman at  kung ano ung bagong natutunan sa Sineskwela at ATBP. Those were the times when we as  children are carefree and so vigorous. Ang sarap balik balikan ang nakaraan lalo pat kunh ang childhood mo’y puno ng kulay.

     Samantalang ngayon, wala na akong pagkakataong  para maging bata. Siguro may mga panahong isip bata ako pero isinasantabi ko yun tulad ng ginagawa ng ibang tao. Ganun na ang kalakaran pag tumatanda ka na. Dapat kelangang seryosohin mo ang mga bagay na nakaatang sayo.-Trabaho, pamilya, problema,mga event na kelangan attend-nan at marami pang iba na talaga namang ikakasakit ng ulo mo. Sa pagtanda kasi natin, nawawala na ang mundong nilikha natin nung tayo pa’y bata. Paano nawawala? Untiunti iyong tinitibag ng reyalidad. hindi pala palaging good night at sweet dreams ang sistema. Maraming pagkakataon na laging may monsters sa ilalim ng mga kama natin. Dinadalaw tayo lagi ng mga nightmares kahit pa gamitan natin ito ng pagkadami daming mga dream catchers. Habang lumalaki tayo nabubuo satin na ang tunay na kulay ng mundo at kung ano talaga ang kalakaran ng reyalidad. Hindi pala cotton candy at milyong milyong lolllipops at nips pero meron rin palang ampalaya bits at kalamansi pure juices. Mapait at maasim ang mundo sa sarili nitong paraan. 

     Ngayon ko lang talaga napagtanto,masarap na masarap talagang maging bata. Parang eksena na lagi kang umiinom at kumakain ng mga gusto mo. Napapaligiran ka ng maraming Chuckie, ng Mister Donut, ng Yakult at milyong milyong cake mula sa Red Ribbon. Nagpapakabundat ka at kumakain ng matamis palagi,walang bahid ng problema, ng responsibilidad at ng reyalidad ng mapait,maasim at mapanghusgang mundo. Ganun ang mundo mo pag bata pero darating yung panahon na unti-unti kang masasaktan, mananakit ang iyong mga ngipin dala ng di mo pagtototbrush. Nabungal ka at nabulok ang iyong mga ngipin.

     Ito na yung panahon na kelangan mo ng iwanan ang buhay bata dahil hinuhubog ka na ng mapaglarong mundo. Kelangan mo ng magpabunot ng ngipin kaparehas ng pagbunot sa iyo ng iyong kainosentehan at pagiging bata. Dahan dahang tutubo ang bagong mga ngipin tulad ng pagtubo ng bagong mga ideyolihaya at mga pananaw  sa buhay pag tayo’y lumalaki na. Ang iba nagpupustiso na, tulad ng ibang tao na nagususot ng maskara dahil hindi makayanan ang mga bagong hamon ng kanilang buhay.

     Ang mga bagay siguro na nagpapangii sakin habang nagkakaisip ay iyong ideyang hindi lang ako lumalaki, kundi unti unti din akong nagkakaisip. Namumulat sa mga bagay na bago sakin; mga bagay na hindi mo malalaman at maiintindihan kung bata ka. Lumalakas ka at hindi ka na iyong uhuging bata na laging walang laban sa mga kalaro mong mga demonyito. Lumalawak ang dimensyon ng iyong mundo. Hindi nalang iyong bahay-bahayan ninyo ni Nene o yung Candy house ni Hansel at Gretel. hindi na ganun ang sakop mo. Bagkus, para kang si Alexander The Great na tagumpay na sumasakop ng iyong teritoryo.Kung sakin, pagmemedical ninja, pagsusulat at musika ang dimensiyon ko; iba naman ang sa iyo. Iba din ang sa ibang tao.Ganun ang nagyayari, at masaya ako na malaya tayo kung ano ang pwede nating gawin, kung ano man ang pwede nating gustuhin. Iyon nga lang hindi laging pabor lagi ang panahon satin. Kung bata tayo ay laging sunny day sa pagtanda natin minsan constant ang stormy days ganun talaga kasi ang kalakaran ng mundo at dahil matanda na tayo’t may isip alam na natin ang pait ng reyalidad.

     Sarap na sarap ang bata habang dinidilaan nito ang icecream na unti- unti ng natutunaw. Sana ganun din tayong mga matatanda mulat tayo sa katotohanan ng buhay pero pwede parin tayong kumain ng icecream at mamuhay sa Candy house. Sana… sana.. pero hindi eh, hindi ganun ang kalakaran ng makatotohanan at mapait na mundo ng reyalidad.Hindi sunny days,candies at  sweet lollipops ang kalakaran bagkus ampalaya bits, grow up, be responsible and die ang tema.

 

     Reality bites.Aray…

 

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ang Orocan Syndrome Nga Naman

April 14, 2009

     Ewan ko ba at kahit ilang beses kong ulit uliting isipin kung bakit  ang masiglang ngiti dati rati ng aming mahal na pharmacist slash kahera ng hospital ay biglang napalitan ng kasungitan. Wala naman akong  natatandaang atraso  sa kanya maliban na lamang sa less than one hundred pesos na utang. Bukod dun wala na. As in wala na talaga, kaya abot-abot ang aking pagtataka  kung bakit ganun nalang ako irapan ng walang pag-aalinlangan. Alam ko na matagal na niyang alam na silahis ang asawa niya at alam na rin niya sigurong panakaw akong tsinatsansingan nito. Kaya nga iwas na iwas ako. Ayaw ko yatang mahawakan si Junior ng kung sinu-sino lang lalo na’t hate ko din ang mga manyakis tulad ng kanyang asawa.

     Kanina lang ay tinanog ko sa pharmacist namin kung bakit biglang nagbago ang pagtrato niya sakin. Kung bakit biglang nagbago ang pagtrato niya sakin ngunit busangot at  pagkunot ng noo lang ang kanyang naging tanging tugon. hindi ko na sana ito bibigyang pansin ngunit mahirap talagang ispelingin ang takbo ng utak ng babaeng ito. Para bang sa shoebiz, malutong na intriga. Sa Tate, isang hot and juicy ietm na talaga namang  pagkakaguluhan ng mga paparazzi. Sa mga gadgets, ito  iyong matatawag mong uso.

     Sabagay, uso na talaga ang mga plastik sa mundo. Ano pa nga  ba. Tambak na tambak na nga ang Payatas ng mga samut-saring mga plastic di ba? At pati ang mga tao ngayong panahon ay tila nahahalintulad narin sa iba’t ibang klase ng plastik. May kilala at sosi, iyong iba naman keri lang. Parehas lang naman ang baho parehas lang ang uri. Kalahati o higit sa kalahati siguro ng ‘Pinas  ay apektado na ng Orocan Syndrome.

     Talaga yatang mahirap ng makahanap ng mga tunay na kaibigan ngayon.Halos lahat kasi may tinatagong maskara, parang kaplastikan  ang drama. Akala mo sa umpisa, kauri mo pero iyon pala isa silang napakalaking mga peke. Marami narin akong nakasalamuha at nakadaupang palad  na akala ko maituturing kong mga kaibigan,. Iyon pala hanggang umpisa lang ang lahat at hindi mo namamalayan na unti unti sinasaksak ka patalikod. Namurder ka na pala hindi mo pa alam.  Para silang mga telenovela ng ABS AT GMA na naglipana na kung kelan ka na adik na adik sa panonood ay bigla ka nalang mapapatunganga dahil putol na at bukas na lang uli ang kasunod na istorya. Sinakripisyo mo pa ang hindi pagkain ng hapunan makapanood kalang at hindi mahuli sa plot ng istorya pero ang bottom line ay bitin na bitin ka. AWTZ.. masakit.

     Ganun ang pakiramdam ng pagkakaroon ng kaibigan na Orocan. Tipong tiwalang tiwala ka sakanila at isang iglap patay ka na pala sa hemorrhage o  excessive bleeding. Yung eksenang dalawa kayong magkasama sa eroplano at tig-isa kayo ng life jacket  pero lantarang at garapalan niyang inaangkin  ang sayo kahit meron na siya. Akala mo okay kayo pero ilusyon lang pala ang lahat dahi ang totoo gustong gusto ka na niyang mawala. At ang iniisip mong pagkakaibigan ay isa palang kahibingan sa kanya.

     Mapalad ako at kahit konti ay mayroon akong matatawag na mga totoong kaibigan, Iyon bang subok na ng panahon tulad ng Motolite battery(hehehe); iyong bang hindi pakitang tao lang ang dating. Lagi silang andiyan sa tabi mo kahit na ikaw na mismo ang tumataboy sa kanila dahil sawa ka na sa pagmumukhan nila(hehehe). Sabi nga ni Jaymie Joaquin ng programang Games Uplate Live,”Mga Kabagang, mga kautotang dila etcera etcera.” Mapalad ako at hindi sila apektado ng Orocan Syndrome.

    Mahirap magtiwala ngayon  at mahirap magkaroon ng sakit ng ulo mula sa mga taong hindi kawalan.Pahiram nalang sa linya ni John Lloyd sa sikat nitong Biogesic Commercial,”Ingat.”

 

      

Old Mementos

April 4, 2009

      Dalawang araw ng sira ang bulok kong computer. ewan ko ba at biglaan nalang bumigay ang CPU nito. alam ko namang luma na ito pero hindi ko parin inakala na iiwan nalang ako bigla sa ere. hindi tuloy ako makaharap at magdamagang sumubsob sa harap ng monitor makasulat lang ng pwedeng ilagay sa blog na ito.

     Sabagay, madami narin kaming pinagsamahan ni pareng computer. Doon ko ginagawa ang mga resume kong naging dahilian kung bakit ako isang medical ninja ngayon. Doon rin ako unang guawa ng unang video ko para sa Youtube na ngayo’y binura ko na, unang Imeem, magdamagang pagkumpuni ng profile sa Friendster, Multiply at mga social networking sites na nagsisilitawan ngayon. Doon din ako natuloy magblog. Tinangkilik nga ng ilan ang untamed.i.ph. At least hindi ito nilangaw tulad ng nangyayari ngayon sa ninjacreatesbloggy. Mas nakilala kasi siguro ang alyas kong OOOps di na pwedeng banggitin kaysa sa gamit ko ngayong Shinichi Kiddo pero ayos lang natural lang naman siguro na mangamote at langawin ang site na ito ngayon dahil wala pa namang isang buwan ito. Isa pa hindi ko talaga pinagkakalat ang site tulad nalang ng ginawa ko nung una.Hindi naman kasi ako gumawa ng domain para magpa-impress lang sa mga tao. Ekspresyon lang ito ng magulo at makulit na isip ng inyong Yours truly. Balato nalang siguro ang pagtangkilik ninyo sa mga gawa ko.

     Balik tayo sa computer. Tulad ng ibang gamit, marami na din akong napaglumaan. Cellphone,damit digicam atbp kaya nga masakit isipin na ang tanging karamay ko sa pagbloblog ay namaalam nadin. Marahil  tama siguro ang kasabihan na malalaman mo nalang ang halaga ng isang bagay kung wala na ito. Same goes sa tao, marerealize mo nalang na mahalaga pala sila pag dedbol na ang mga ito.Saklap noh? Ironic talaga ang buhay pero ayos padin kasi bilang mga tao we were created to move on. Same with the old gadgets. We need to move on and must embrace the new things. ang mahalaga, huli man na ang lahay natutunan nating mahalin at bigyan ng importansiya ang mga bagay at mga tao ng ating nakaraan.Wala man sila sa tabi natin , baon baon natin ang mga alaala at mga karanasan sa buhay nung kasama pa sila. sapat  para harapin ang bagong hamon ng buhay.

     

 

Of Forgiveness & Starting Anew

April 2, 2009

   One thing I’ve learned tonight was that God was so forgiving. Tonight I’ve done something stupid that I certainly thought that made God upset.

   Nevertheless, I repented from it and started anew. I’ve moved on and forgot what made me forsaken and made me broken for quite a while. I never thought that god was so forgiving until now. Truly, Love is God and God is love vice versa. He first showed that by dying on the cross 2000 years ago and now he showed me how he loved me through forgiveness.

    It’s really surprising that when all God is so loving and forgiving, we are the exact opposite. Though we were made through his own likeness(The Bible quoted it so), its odd that we are easily anger and hard to forgive. We are so full of vengeance and hatred we don’t  even understand and unconsciously consumes us and robs us  of our joy and also of those people we aren’t ready to forgive.

    How great is god who shows compassion to us. I know its hard to forgive but trying and making decision to do so is a good start. it’s hard at first but i tell you, eventually it will pass. I’ve tried it and as i made my decision to forgive that someone it felt like the wounds of that betrayal and of that sin or anything eventually healed up.It both benefited me and that someone. Though we in the past hurt one another, it made us realize that both of us need to understand each other more. It also taught us to be sensitive, compassionate not only to those who’ve hurt us but to the other people as well. Forgiving taught us of what we were missing of the times in the past when we weren’t talking. forgiving taught us to be more human.

     I think there are four ways of true  forgivenss. I applied it on myself too. Just check it out, I bet it can help you too.

Step One: Make the decision to forgive.Guys it all start with a choice to change. A decision to change and to do something about the situation  is the right path to healing.

Step Two: Forgive yourself. Forgiving yourself is like giving yourself a fresh cold shower. It refreshes you from all the hurts and gulit you’ve been keeping to yourself for quite a time.

Step Three: Forgive those someone or somebody to hurt you. When forgiving ourselves is like giving a fresh shower  to oneself, forgiving others is like gving and helping others to freshen up.Yuor helping them from the pressures you’ve on ce pass to them. Its like detoxicating them by that its like your detoxicating too from all the suppressed feelings you had before.

Step four: Start anew and  build the gap when both parties are cool with each other. its definitely time to rebuild that gap. Start a new life. Its better to rebuild that friendship that once lost. there’s so much time to catch up from the time you two both lagged behind.

So there you are, my  own four-way of instruction. Its very cool when no one is rob from their joy. So practice forgiveness. It will definitely do good things for you, believe me.